Nieuws

Horecaziekte op de radio

Worteltjes op een bedje van sprei!

De tekst van Patrick Van Gompel over het misbruik van verkleinwoordjes in restaurantjes, een horecaziekte, wordt druk gelezen en besproken. We kregen ook al veel reacties binnen van restauranthouders die echt hun best willen doen om minder verkleinwoorden te gebruiken in hun zaak.
Klanten willen als volwassen mensen behandeld worden, zo hoort het ook.
We kregen ook een telefoon van de redactie van het programma Hautekiet op Radio 1. Onze inspecteur kreeg welgeteld één minuut om zijn strijd tegen verkleinwoordjes in restaurantjes toe te lichten. Luister maar. Lachen toegestaan.

Om de uitzending opnieuw te beluisteren : doorschuiven naar 00:49:52 via volgende link

Horecaziekte op de radio

Horeca ziekte

De inspecteurs van www.foodtaster.be staan altijd scherp. Ze beoordelen streng en rechtvaardig. Als het goed is, zeggen we het graag. Als het wat minder is, zeggen we dat ook, omdat het moet. Eerlijk duurt het langst.
Wie mij een beet kent weet dat ik allergisch ben voor overbodige verkleinwoorden. Vooral in de horeca is dat een wijdverspreide, nauwelijks uit te roeien ziekte.
Waarom gebruiken zoveel mensen in de horeca zoveel verkleinwoorden? Om sympathiek over te komen? Of om zichzelf te minimaliseren? Of om de klanten te behandelen als stokoude bejaarden of kleine kinderen?
Ik heb de indruk dat mensen in de horeca het dikwijls zelf niet eens beseffen wanneer ze het wéér hebben over groentjes en frietjes en kroketjes en dessertjes en een koffietje. Die obers kijken altijd raar als ik zeg: “Dankuwelletje obertje”.
Daarom, en alleen al daarom moet je die mooie, sobere menukaart eens bekijken van toprestaurant Bartholomeus in Knokke-Heist.
Er staat maar één verkleinwoord op. Voorproevertjes. En dat mag natuurlijk. Die voorproevers zijn ook klein.
Hulde voor restaurant Bartholomeus!
En als u mij ergens tegen het lijf loopt, ik drink graag een glas wijn. Géén wijntje, géén glaasje wijn.
Voor de rest is alles goed met mij.

Patrick Van Gompel

BARTHOLOMEUS

CHAMPAGNE ‘Mailly’ Grand Cru, Blanc de Noirs
Voorproevertjes

MAKREEL
knolselder / walnoten / citroen

ST. JACOBSVRUCHT
witte kool / miso / ei

KABELJAUW
postelein / haverwortel

FAZANT ‘Polders’
truffel / spruit / ajuin
KAAS ‘Vacherin’
witloof / ham

OF
APPEL
vanille / hazelnootboter

4 gangen 82 Euro Aangepaste wijnen 39 Euro
5 gangen 99 Euro Aangepaste wijnen 44 Euro

Alcohol is Gif

WORDT DIT HET WIJNETIKET VAN DE TOEKOMST? Na een aantal schijngevechten heeft het Vlaams Expertisecentrum voor Alcohol en Andere Drugs (VAD) de finale aanval ingezet op al wie alcohol gebruikt. Daarbij wordt niet langer een onderscheid gemaakt tussen wie daadwerkelijk verslaafd is aan alcohol en wie tot gisteren nog beschouwd werd als een gematigd en verantwoord drinker. “Alcohol is altijd giftig!” orakelt het VAD.\r\nBelgië en bij uitbreiding de hele wereld zonder cafés, cocktailbars, brouwerijen of wijnwinkels: wie dacht dat dat alleen maar een onzalige nachtmerrie was, is ondertussen een illusie armer. In de ideale wereld van het VAD wordt geen druppel alcohol meer geconsumeerd. Dan zal zelfs het etiket hierboven niet meer nodig zijn. Wie in de (verre?) toekomst nog wijn, bier of gedistilleerd zal willen nuttigen, riskeert zich daarvoor buiten het legale circuit om te moeten bevoorraden. Met nog veel grotere gezondheidsrisico’s tot gevolg. Oeps, daar had men even niet aan gedacht.\r\nIk weet het wel, de vorige paragraaf is voorlopig gelukkig nog geen realiteit, maar het kadert wel voor 100 % in de krijtlijnen die het VAD vandaag uitzet. “Alcohol is vanaf de eerste druppel een product dat je lichaam vergiftigt, “ luidt de persboodschap van het VAD. “Het wordt tijd dat iedereen dat beseft . En drank is niet alleen schadelijk voor de gezondheid, maar ook de boosdoener bij veel ongevallen en vechtpartijen.”\r\nHet zal de kritische lezer opvallen dat hier al direct een gelijkschakeling van “drank” en “alcohol” plaatsvindt, alsof wijn bijvoorbeeld uitsluitend bestaat uit alcohol. Bij de demonisering van de alcoholhoudende dranken, wijn in het bijzonder, wordt totaal voorbijgegaan aan de talrijke gezonde elementen die hier eveneens in aanwezig zijn. Wijn bevat antioxidanten, vitaminen, resveratrol, …. Over de gezondheid bevorderende eigenschappen van wijn zijn in de loop van de geschiedenis ontelbare publicaties verschenen. Dat wordt door het VAD allemaal van tafel geveegd.\r\nZelfs de door het VAD geviseerde alcohol kan door zijn antiseptische eigenschappen bijdragen tot een betere gezondheid. Zo toonden onderzoekers van de Harvard School of Public Health aan dat wie twee glazen rode wijn per dag drinkt, bijna de helft minder verkoudheden te verduren krijgt.\r\nKrijgen we in de toekomst wijnetiketten in de stijl van de waarschuwingen op sigarettenpakjes? Het is inmiddels geen vrijblijvende denkoefening meer! Moeten we ons niet beginnen afvragen of dat geen stap te ver is? Ik mag hopen van wel. Volgens het VAD zijn er in ons land 11 tot 12 % probleemdrinkers. Ik wil die cijfers niet betwisten. Maar moeten de ruwweg 90 % consumenten zonder probleem daarvoor gestraft worden? Verantwoorde consumptie van wijn leidt tot een gecultiveerde gastronomie, die genoten wordt in een gemoedelijke sfeer waar interessante gesprekken ontstaan en gedachten worden uitgewisseld. Wijnkenners zijn gefascineerd door aspecten als millésime en terroir. Dat achterhalen in een wijn vraagt een opperste concentratie, die haaks staat op elk onverantwoord gebruik. In plaats van een campagne te voeren die wijn-, bier- of gedistilleerddrinkers stigmatiseert, zou men beter inzetten op het leren kennen en genieten van deze producten. Een dergelijke opvoeding van de consument leidt automatisch tot een verantwoord verbruik. En vooral tot meer plezier in het leven. Gezondheid. Marc Gillis, Redacteur WineTaster

Patrick Van Gompel eet … bij Marcus Wareing, Londen

Goed eten, gespeelde stijl, weinig gezelligheid.

Natuurlijk is goed eten belangrijk maar het moet ook gezellig blijven. Met lekkere gerechten op je bord en goed gezelschap kom je al een eind ver, maar het decor mag in een deftige zaak toch ook zeker meetellen. Zeker in een zaak waar de Engelse topchef Marcus Wareing werkt.

Het interieur is donker, alles in hout met donkere parket. We krijgen een tafel in een kleine kamer, een hal aan de kassa. Ik ben zuinig met verkleinwoordjes.
Het voorgerecht is een Onion consommé met pasta en Parmezaanse kaas. Wat die radijsjes daar bij komen doen is mij een raadsel.
Het tussengerecht is “Hen-egg-truffel-cep”. Dat wil zeggen een kommetje met niet lopende dooier met paddenstoelensmaak. Lekker, niet waaw, denk maar aan Champignons à la crème, sauce Archiduc.
Het andere tussengerecht is Roasted turbot, Jersey royal, fresh garlic. Perfecte tarbot met mini-aardappelen in flinke look. Prima.
Tafelgenoot François Huysmans koos voor een Grüner Veltliner Langenlois Davis Weszeli 2013 Austria. Goede keuze bij, wat later bleek, een correct gerecht.
Het hoofdgerecht: Gegrild hertenvlees met puree en mosterd en wortelen en pijnboompitten. Oké. Ik zie het op mijn bord liggen, ik eet het op maar er is geen enkele verrassing, erger, ik stel het vast bij elke hap: dit is een zware keuken.
De Chianti Classico Val delle Corti 2012 uit Toscane verlicht het gemoed, de maag en het geneuzel.
Desserts van Chocolade, sinaasappel en ijs, Thahitian vanilla, nutmeg and custard – een puddingblokje- is oké, prima.

Geen idee waarom maar het opdienen verloopt héél gestresseerd. We weten niet waarom maar het personeel is echt piepjong. De Hongaarse ober maakt geen eer van zijn werk. Het contact tussen gast en personeel is nul.
De maître zegt op de hoogte te zijn van een notenallergie maar hij weet niet wie van de twee gasten het is. Hij vraagt het zich ook niet echt af.
Ik moet niet dringend opnieuw naar restaurant Marcus, het is in geen enkel geval een culinaire belevenis. Maar ook werkelijk niets doet je eraan denken dat je in een tweesterren-restaurant zit.
Zijn we streng? In elk geval eerlijk en rechtvaardig.
Of wat denk je van tweemaal kaas in het menu, tweemaal champignons en tweemaal room. Het is een zware klassieke keuken, het is maar dat je het weet. De te jonge zaalbrigade is van goede wil maar redt het eigenlijk niet.
In dit toprestaurant missen we toch de perfectie en de totaalorganisatie die we zo dikwijls vanzelfsprekend vinden in België.

Restaurant Marcus Wareing
score voor restaurant: 83/100
meer info: restofiche Marcus Wareing

Patrick Van Gompel eet … bij Locanda Locatelli in Londen

Patrick Van Gompel eet in Londen

In Locanda Locatelli

Waar is de Italiaanse sfeer?

Ik ben dol op de Italiaanse televisie-kok Giorgio Locatelli. Uiteraard heb ik zijn boek “Made in Italy” (Uitgeverij Lannoo) met fijne recepten en nog mooiere verhalen. Ik ben ook helemaal weg van de culinair-culturele tv-reeks “Unpacked Italy” die hij maakt met kunstkenner Andrew Graham – Dixon. Allebei geestig en een brede glimlach, de hele tijd Italiaanse zon…
Hadden mijn tafelgenoot François Huysmans en ik ons ook maar doodgelachen in restaurant Locanda Locatelli. De verwachtingen waren hoog maar het eetplezier viel wat tegen.

Maar laat me beginnen met het belangrijkste natuurlijk: het eten.
Het voorgerecht is een Ragout van hazenrug met pappardelle-pasta. Lekker. Niets bijzonders. Het voorgerecht van mijn tafelgenoot is Cornish kreeft, zéér fijne kreeft van Cornish in Zuid-West-Engeland, met een tomaten-chili saus en linguine-pasta. Locatelli combineert zijn Italiaanse roots perfect met het beste van het beste van zijn nieuw land.
Die combinatie laat hij ook zien bij het hoofdgerecht Geroosterde parelhoenborst met zwarte truffel en wat lever op geroosterd brood. Verse smaakvolle pappardelle- pasta, niets op aan te merken. Ook niet op het hoofdgerecht van mijn tafelgenoot, Lam met pepers en polenta in een Chianti-saus. Lekker, fijn.
Als dessert een bol ijs van € 4,00 en een bol sorbet van € 4,00. Buiten de prijs niets om te onthouden.

Eten in Locanda Locatelli is niet echt een belevenis. Je zit wat dicht op elkaar, er is nauwelijks bewegingsruimte, elke vierkante meter moet opbrengen. Het eten wordt snel geserveerd.
Het personeel kijkt nauwelijks op, van een persoonlijke behandeling is geen sprake, je voelt je nooit een welgekomen gast. Je bent een nummer. Om een ober te strikken zit je op wacht als een stokstaartje. Terwijl de vaste klanten àlle aandacht krijgen. Uitleg bij de gerechten, haastig en slordig. Ze leggen iets uit terwijl ze je het gevoel geven dat ze liever iets anders zouden doen.

De maître-d’hotel slaat vooral een praatje met bevriende goede klanten en heeft niet in de gaten dat lege glazen blijven staan of een bestelling wordt vergeten. Dramatisch? Nee, maar als je bij de reservering opgeeft dat een gast een notenallergie heeft en het personeel weet dat niet, kan dat gevaarlijk zijn.

Locanda Locatell in Londen is zogenaamd “a place to be”, het is zien en gezien worden, in modieuze dure kleren. De decolleté’s zijn er zo diep als de zee.

De bediening is slordig, ondermaats en dat is ongelooflijk jammer want het vloekt met wat Giorgio Locatelli altijd uitstraalt: eten in Italië moet een smakelijke, uitbundige belevenis zijn. En dat is het niet in Locanda Locatelli. Jammer, Locanda Locatelli is geen must als je in Londen gaat eten. Het lijkt wel een restaurant waar de hand van de beroemde televisie-chef al heel lang niet meer in de potten heeft geroerd.

Restaurant Locanda Locatelli
score voor restaurant: 75/100
meer info: restofiche Locanda Locatelli

Patrick Van Gompel eet … bij Jamie Oliver’s Fifteen, Londen

Jong en jolig Londen

Je kent Jamie Oliver, de voorvechter van gezond eten en eerlijk voedsel. In Amsterdam heeft hij in 2008 zijn boek “Jamie’s kookrevolutie –Echt iedereen kan leren koken in 24 uur” (Uitgeverij Kosmos) voorgesteld. Ik mocht toen voor VTM Nieuws met hem aan het fornuis staan. Het diploma heb ik nog. Wat een heerlijke vent. Als ik ooit de kans zou krijgen om in zijn restaurant Fifteen te gaan eten, zou ik het dus niet laten. Zodoende.

In Fifteen werkt Jamie Oliver zowel in de keuken als in de zaal met jongeren die de kans krijgen om weer op het rechte pad te geraken.
Fifteen is een toffe tent met fijne mensen die al uitgelopen tattoo’s hadden voor iederéén zijn lichaam liet volschrijven. Geen probleem. Hun adagio is: “Be sure you will be wel attented”. Er wordt ook goed gezorgd voor de klanten.
De sfeer is: studentikoos, maar met veel vakkennis. Je kan iets uitzoeken op een menukaart van grauw papier en als je dat niet zelf kunt, willen de jongelui best wel helpen. Ze merken het wel als het allemaal niet zo duidelijk voor je is.

De aperitiefhappen: Oesters met rode kool in gepileerd ijs en met Tabasco; Dorset Crab met zure room en radijzen; Crispy varkenswangen met appel. Echt wel goed hoor.
Als hoofdgerecht nemen we Telmara eend met krieken, goed zonder meer.

De Poolse Ola Smolna bedient ons met een nooit gezien enthousiasme. Ze vertelt honderduit over de ontspoorde mensen die nog iets van hun leven willen maken. Haar verhaal is toch iets meer dan een pr-praatje. Je weet meteen waarom je daar zit te eten.
Mijn tafelgenoot François Huysmans koos gelukkig zonder enig schuldgevoel een uitstekende Barbera, Dodicidodici Castello di Cigognola 2012.

Het dessert is ijs met whisky. Het is niet dat. Ze kozen voor de verkeerde whisky denk ik, een lepel ijs met whisky leek wel een beet in een volle asbak.
Chef Robbin Holmgren kent zijn vak maar ster Jamie Oliver moet hem toch nog beter in de gaten houden, denk ik.

Eerlijk is eerlijk, je gaat Jamie Oliver’s Fifteen toch ook wel binnen om de naam en om het sympathieke project dat erachter zit. Het is een amusante tent met een gezellig café om vooraf iets te drinken. Je wordt door sympathieke mensen begeleid naar het restaurant in de kelder.
Het restaurant is al bij al duur voor wat het is maar het is er supergezellig, er hangt een jeugdige uitbundige sfeer. Het volk dat er zit, ziet het leven helemaal zitten.
En als ik ooit een restaurant begin, bel ik Ola Smolna. Ze heeft mijn tafelhart veroverd, buitengewoon sympathiek en bijzonder gedreven is ze. Iemand die het ooit zal maken in een toprestaurant, ergens in de wereld.

Restaurant Jamie Oliver’s Fifteen
score voor restaurant: 71/100
meer info: restofiche Jamie Oliver’s Fifteen

Patrick Van Gompel eet … bij The Ledbury, Londen

14de van de World’s 50 best restaurants

De nieuwe zakelijkheid in Notting Hill

Eten in Londen, dus ik haal mijn “stiff upper lip” en mijn das boven. Die das ging snel uit, ik was de énige in het deftige The Ledbury. En na het soepel onthaal en de vindingrijke aperitiefhapjes lag de stijve lip ook alweer in de plooi. We zitten wel in Notting Hill en dan denk je automatisch aan die speelse “feel good” film.

Gerookte makreel met Celticmosterd en mopjes avocado. Een lekker voorgerecht maar een beetje flauw. Perfect kruiden is een kunst. Nippen aan de Oostenrijkse Grüner Veltliner Federspiel 2014, Frauenweingarten, maakt veel goed.
We zijn gek van Sint-jakobsschelpen en die zijn heerlijk met groene asperges en een saus van oesters en zeewier. De sint-jakobsschelpen zijn iets te ver maar de smaak is prima.
De hoofdschotel Lam met morilles-paddenstoelen, wilde look en sjalot is werkelijk subliem. Dat beetje zout dat doorsmaakt, héél goed. De ober heeft de cuisson niet gevraagd, maar daar had ik toevallig geen last van.
Ik had meer oog voor de sobere Côtes du Rhône Vieille Serine 2011, St-Julien-en-St-Alban. Een mens leunt even achterover met zo’n glas in de hand.

We krijgen ook een Victoriaans dessert: IJs met honing, nee, honing met ijs eigenlijk. Na de tweede hap heb ik het wel gehad. Van die warme peer, gekookt in bruine boter, werd ik niet vrolijker. En toen haalden ze aan de andere kant van het restaurant het strijkijzer boven om de tafellakens te strijken. Ongepast.

The Ledbury is een trendy restaurant met veel jong volk bij de bediening én aan tafel. Hippe toestand dus. Allemaal tof maar de gerechten komen razendsnel na elkaar op tafel. Het gaat niet zo goed samen met rustig gezellig eten en amusant onderhoudend converseren. Het zal de nieuwe zakelijkheid zijn die erom vraagt.
Het restaurant serveert ruime porties en spreekt dus nog maar eens het vooroordeel tegen dat je in de betere restaurants met honger naar huis gaat. Niet dus.
Ooit nog eens terug naar The Ledbury? Jawel.

Restaurant The Ledbury
score voor restaurant: 86/100
meer info: restofiche The Ledbury

foto : Head chef Greg Austin & FoodTaster Patrick Van Gompel

Patrick Van Gompel eet … bij Hibiscus in Londen

Franse klasse met Britse flair

Het niet zo grote restaurant Hibiscus in Londen heeft werkelijk alles van een toprestaurant: onwaarschijnlijk fijne, smakelijke gerechten en vakbekwaam, stijlvol personeel. En een wijnkaart om u tegen te zeggen. Voor de Château Latour 1982 Premier Cru Classé Pauillac van £ 3.800 kom ik later nog eens terug.
Aan tafel heb ik nooit het gevoel van “hier klopt iets niet”, integendeel. De Franse topchef Claude Bosi gaat het nooit té ver zoeken. Gelukkig.

Het eerste voorsmulding is al meteen raak: een Minihoorntje met ganzenlever. Zacht als boter. En dan, geestig geserveerd in een kartonnen eierdoosje, een Clarence Court Egg, een ei met kastanjechampignons. Onwaarschijnlijk.
Een voorgerecht van Schotse sint-jacobsschelpen met rammenas en amandel. Heel fijn, perfect gekruid, de uitvinder van die combinatie moet ik feliciteren. Ik zit stil in mijn bord te kijken van zoveel smaakkracht.
De wilde bloemen en de citroenschil in de witte Reyneke Organic 2015 Sauvignon blanc semillon maken het af.
En dan, Rode poon met een tapenade van koperrode zwarte olijven en becassinesaus en een beetje yuzu, een Oosterse citrusvrucht. Hemeltje, die harmonie.
Mijn tafelgenoot François Huysmans kiest een rode Côte du Rhône Terre de Mistral 2014 voor bij de “Gallician beef,” van de Rubia Gallega-runderen met hun zilte smaak.
Van de dessertverrassingen is vooral de Yorkshire rabarber met marshmallow-ijs bijgebleven. Ongelooflijk lekker. De presentatie alleen al.
Foodtaster loopt hoog op met dit restaurant Hibiscus.
Nog eens een keer langs gaan? Liever vandaag dan morgen. Echt geweldig. Grote klasse.

Restaurant Hibiscus
score voor restaurant: 89/100
meer info: restofiche Hibiscus

La Source heeft “Mooiste restauranttuin van Vlaanderen”

De restaurantwebsite FoodTaster riep de tuin bij restaurant La Source (La Butte aux Bois) uit tot ‘Mooiste restauranttuin van Vlaanderen 2016’

Bekijk het artikel op HLN.be online: La Source heeft ‘Mooiste restauranttuin van Vlaanderen’

Mooiste restauranttuin van Vlaanderen 2016

Mooiste restauranttuin van Vlaanderen 2016

Restaurant La Source – Hostellerie La Butte aux Bois in Lanaken

FoodTaster.be is bijzonder onder de indruk van de uitstraling van het park van 1,5 ha rond het gastronomisch restaurant van La Source. Het is een innemende oase binnen het totale domein van hostellerie La Butte aux Bois, een domein van 15 ha.
De oude beuk van 150 jaar, de Asbeek als min voor de vennen, de zoom van rododendrons, de kunstwerken in de tuin, de stokoude druivelaar, de blauwe regen, de buxus. Nergens in Vlaanderen vindt FoodTaster.be zo’n liefdevol verzorgd groen geheel rond een perfect gedekte, lekkere tafel.
FoodTaster.be valt haast in zwijm voor zoveel natuurlijke schoonheid.

Bekijk de reportage van TV Limburg

Viki Geunes is GroenteAmbassadeur van het jaar

De restaurantwebsite FoodTaster.be roept chef-kok Viki Geunes van restaurant ’t Zilte in Antwerpen (boven het MAS) uit tot “GroenteAmbassadeur 2016”. Hij kreeg van de organisatie een oorkonde die ondertussen een trotse plaats in het restaurant heeft gekregen.

Bekijk het artikel in kmo insider online: Viki Geunes is GroenteAmbassadeur van het jaar

Viki Geunes is eerste GroenteAmbassadeur

Sterrenchef Viki Geunes van ’t Zilte op het MAS is de eerste GroenteAmbassadeur van de online-restaurantgids Foodtaster. De chef was blij met de erkenning: “Missie volbracht”, lachte hij breed.

Bekijk het artikel in Gazet Van Antwerpen online: Groenteambassadeur Viki Geunes

Sterrenchef Viki Geunes bekroond als groentekok

Sterrenchef Viki Geunes van ‘t Zilte heeft er een eretitel bij: die van GroenteAmbassadeur van het jaar.

FoodTaster.be reikte de oorkonde uit. “Omdat veel restaurants te weinig aandacht hebben voor groenten”, zegt François Huysmans.

Bekijk het artikel in Het Laatste Nieuws online: Sterrenchef Viki Geunes bekroond als groentekok

Viki Geunes eerste GroenteAmbassadeur

Topchef Viki Geunes van ‘t Zilte in Antwerpen werd uitgeroepen tot eerste GroenteAmbassadeur van ons land. Omdat hij enorm veel aandacht besteedt aan groenten op het bord, dat doen andere restaurants blijkbaar veel te weinig.

Bekijk het fragment op vtmnieuws.be

GroenteAmbassadeur Viki Geunes van ‘t Zilte in Antwerpen

Eerste GroenteAmbassadeur: Viki Geunes, Restaurant ‘t Zilte

Een GroenteAmbassadeur moet verrassen met de smaken van groenten, de texturen, de combinaties en de presentatie.
Een GroenteAmbassadeur motiveert carnivoren om meer groenten te eten en verwent vegetariërs.
Chef Viki Geunes krijgt de titel omdat hij zorgt voor een uitzonderlijke groentevariatie op het bord. Met een uitgekiende groentekeuze combineert hij zuur, zoet, bitter en zout in smaakverleggende gerechten die de dagelijkse kost los overstijgen, mét aandacht voor de texturen van elk groentegerecht.

Restaurant ‘t Zilte
score voor restaurant: 90/100
meer info: restofiche ‘t Zilte

Goed nieuws!

“Foodtaster heeft een hartelijk bericht gekregen van Fleur de Lin in Zele.”
Zo’n bericht krijgen doet ons veel plezier. Lees maar even:

Beste FoodTaster Team,

Ik wou toch even laten weten dat er dank zij FOODTASTER al tamelijk wat enthousiaste klanten de weg naar onze zaak gevonden hebben en intussen al tot onze vaste klanten behoren.

Ik hou mij er dan ook aan jullie hiervoor te bedanken!

We zijn ook apetrots dat we tot de top 5 van Oost Vlaanderen mogen behoren en dan nog wel op de 2de plaats! Voorafgegaan worden door het Hof van Cleve is niet direct een schande hé!

Het geeft ons dan ook de boost om er iedere dag weer opnieuw tegenaan te gaan en elke menu opnieuw een trapje hoger te gaan.

We kijken er naar uit om FoodTaster in de nabije of verre toekomst nog eens te mogen begroeten in onze zaak, zodat we kunnen laten zien dat we de mooie score die we van jullie gekregen hebben nog steeds waard zijn.

Groeten,
Lode De Roover en Team Fleur de Lin,
Lokerenbaan 100, 9240 Zele, België

meer info: restofiche Fleur de Lin

Bartholomeus heeft de Beste Gastvrouw 2015

Sandra Vandegeuchte is de Beste Gastvrouw van 2015. Die award kreeg ze na 22 jaar trouwe dienst als gastvrouw in het restaurant van haar man.

Bekijk het fragment op Focus WTV

Sandra Vandegeuchte, Bartholomeus, gastvrouw van het jaar

Sandra Vandegeuchte, van tweesterrenrestaurant Bartholomeus, is verkozen tot gastvrouw van het jaar. Ze werd door de recensenten van de website Foodtaster verkozen omdat ze een goeie kennis heeft, maar ook omdat ze extreem stressbestendig is.

Vandegeuchte staat al 22 jaar als gastvrouw in het restaurant dat ze samen met haar man uitbaat. Haar drie gouden raden voor een goede gastvrouw zijn ogen op je rug hebben, altijd kalm blijven en alle aandacht aan de klanten geven.

Bekijk het fragment op vtmnieuws.be

Patrick Van Gompel eet … bij Bartholomeus

Met de neus in de zee…
Het zou het eerste beeld in een film kunnen zijn: een ruim vast beeld vanuit het moderne witte decor van restaurant Bartholomeus met zicht op zee. Een filmisch decor met schilderijen van Ben om bij een glas champagne Mailly Grand Cru de oogstrelende voorproevers ook te strelen met je tong: Schelvis met duidelijk eetbare hibiscus en sesam, Wulken en een toast met knolselder, Kreeft uit de Noordzee met groene kerrie, citroengras, gepofte quinoa, een Zuid-Amerikaanse plant en paksoi, een Aziatische kool.
Nog met een glimlach op de lippen nippen we van een heel minerale witte Griekse Fteri Moschofilero 2014. Wat een start.
We zitten aan zee en die krijgen we ook op ons bord. Een Haring die goed doorproeft met prei, postelein en karnemelk en een perfect gebakken Sint-jacobsvrucht met een heerlijke combinatie van ossenstaart, bloemkool en gremolata, een Italiaans mengsel van citroenrasp, look en peterselie.
Van de aangepaste wijnen schenkt sommelier Stijn Vermeulen een Franse Saint Daumary Les Butineuses 2014, Coteaux du Languedoc. Mineraal met in de verte wat meloen, stekelbes ook. Het loopt allemaal bijzonder gesmeerd. Het eten komt niet te snel, niet te traag, ook mijn tafelgenoten genieten van de puntgave gerechten, de gemoedelijkheid en de rust in het restaurant. We beseffen dat we in een ongeschonden toprestaurant zitten.
Gastvrouw Sandra Desmidt – Vandegeuchte, Gastvrouw van het Jaar 2015, heeft alles gezien. De kans is héél klein dat gasten merken wanneer er in het restaurant iets misloopt, sterker, ze leidt een bijzonder sterk zaalteam dat perfect opdient.
Tafelgenoten kiezen voor een verrukkelijke Zeetong maar ik wil het Rund West-Vlaams Rood. ’t Moet niet allemaal uit de zee komen. Wat een puike presentatie weer. Perfect gebakken sneeën rund met een cirkel polderpuree waarin een putje is gemaakt voor de saus. Elke tafelgenoot denkt aan zijn kindertijd. Ik vind de portie wat bescheiden, de vrouwen aan tafel vinden de hoeveelheden heerlijk afgemeten. Ik houd mijn mond dus. Wat in een restaurant nuttig kan zijn. De sommelier schenkt een vino rosso Barlét Palissero 2013. En dat is niet evenredig aan het gerecht. Die wijn valt mij wat tegen, enkelvoudig van smaak, afdronk afwezig.
Als dessert krijgen we nog hemels ijs en een bol chocolade die in je bord wordt gegooid en als een bom ontploft. Ik geniet ervan, het is een belevenis. En het is lekker. Die dessertwijn dan, La Cerisaie Maury 2011 Domaine des Schistes, een Franse rode dessertwijn, Rousillon. Ik denk dat ik in het midden van een kersenboom zit. Elke slok neemt me even mee naar de Boerenjongens van oma.
Sommelier Stijn Vermeulen heeft overigens een uitgebreide selectie wijnen in huis met een goede verhouding prijs/kwaliteit.
O ja, die kunstenaar Ben. Dat is dichter-schilder-performer Ben Vautier, de man aan de basis van het Nouveau Réalisme. Chef-kok Bart Desmidt en zijn geweldige (gast)vrouw Sandra beseffen het misschien niet, maar zelden is een kunstenaar zo raak gekozen. Nieuw realisme in de keuken, zijn we daar niet allemaal aan toe?
18 januari 2016

Patrick Van Gompel schrijft voor FoodTaster

Patrick Van Gompel is al bijna 40 jaar journalist. Sinds 1989 werkt hij voor VTM-Nieuws. Het is een man van vele oorlogen. Maar hij is ook niet bang voor een goed glas wijn en een sobere doch voedzame maaltijd. Voortaan zal hij voor FoodTaster regelmatig ergens aanzitten. En hij schrijft daarover wat hij wil. Zoals we hem kennen.

Patrick Van Gompel eet … bij 114 Faubourg in Parijs

Mijn beste culinaire belevenis tot nu toe was in een tweesterrenrestaurant in Bordeaux na de voetbalinterland Mexico-België (2-2, doelpunt van Marc Wilmots, rood voor Gert Verheyen) op het wereldkampioenschap in 1998. Het was zaterdag 20 juni maar ik weet verdorie niet meer in welk restaurant ik gezeten heb. Na het dessert kwamen ze nog met overheerlijke sigaren rond die om een samengaan vroegen met een bekende sterke drank uit de streek. Het dorpje heette Cognac, als ik me niet vergis. Het was een warme dag, het leven was prachtig.
Hoe dan ook, als iemand mij nog eens een ferm cadeau wil doen: stuur mij maar naar Restaurant 114 faubourg in Parijs. Hemeltje lief. Deze eenvoudige doch voedzame maaltijd, zoals het een Heer Bommel betaamt, heeft alles overtroffen.
Ik had het genoegen om ook al eens aan te zitten in het toprestaurant Epicure en daar was ik meteen weg van de kunsten van topchef Eric Frenchon. In 114 faubourg laat hij zijn klasse ook nog eens zien.
Het restaurant bestaat uit twee verdiepingen met in het midden een centrale smeedijzeren trap met paarse loper. Iedereen heeft je gezien, iedereen heeft jou gezien.
Ik heb er mijn beste voorgerecht allertijden gegeten, ik zat al, gaat u ook even zitten: OEufs “King Crab”, mayo au gingembre citron. Een namaakeitje gevuld met krab en op smaak gebracht met wat gember en citroen. En nog: Fricassée de cèpes au jus de rôti, copeaux de “Bellota”. Een fricassée van eekhoorntjesbrood met Belotta-ham.
Of de Turbot cuit au beurre d’algues, tarbot met algen, zeekraal, alikruiken, je zit sprakeloos naar je bord te kijken om te genieten van de harmonieuze smaak. Ik heb minutenlang in mijn bord gekeken om al die deskundigheid gedetailleerd te bewonderen.
In elk gerecht is er die perfecte smeuïgheid en smaakcombinatie. Dit is echt koken, weten waar je mee bezig bent, weten wat mensen lekker vinden, wat zeg ik, verrukkelijk vinden. En dan moest de Tartelette feuilletée aux figues de Provence, crème glacée a la canelle nog komen. Vijgen met ijs met kaneel. Score : 90/100. Meer info : restofiche 114 Faubourg

Patrick Van Gompel eet … bij Julien in Parijs

Ik ben dol op Parijs, elk jaar wil ik er minstens één keer komen. Het is de rusteloze stad waar ik de knapste tentoonstellingen van mijn leven heb gezien en waar ik het lekkerste heb gegeten.
Dat is niet moeilijk met al die sterrenchefs én de historische klassieke brasserieën met uitzonderlijk mooie originele inrichtingen.
Julien is één van die historische eetgelegenheden. Een lang rechthoekig restaurant met spiegels, zitbanken langs de kant, lange tafels voor gezelschappen in een verbluffende mooie art nouveau.
De prijzen voor het eten zijn aantrekkelijk: voorgerecht + hoofdgerecht of hoofdgerecht + dessert €32,00 of voorgerecht + hoofdgerecht + dessert € 39,00.
Je eet dan echt Franse gerechten zoals een bescheiden maar lekkere Foie gras de canard de la maison Festins, chutney oignon abricot met toast + Tartare de Boeuf Charolais et sa garniture met handgesneden frieten + eventueel, als dat er nog bij kan, een Crèpe suzette die ze voor je neus in de fik steken met een gulzige scheut Grand Marnier (filmpje). Als de klanten in het restaurant weer een Crèpe Suzette zien ontvlammen wordt er allicht weer “bonne anniversaire” gezongen. Ça va mes amis?
De Tartare de Boeuf Charolais wordt trouwens in de zaal klaargemaakt in een dubbele kom met gepileerd ijs om het vlees koel te houden. Een heel klassieke decenniaoude methode die je niet dikwijls meer ziet.

Dit restaurant is géén “ontdekking”: 70 tot 80 % van de klanten zijn toeristen maar de Fransen blijven er niet weg. Vooral ’s avonds niet. In de buurt zijn er enkele theaters en de Parijzenaren vallen er ook nog binnen na elf uur ’s avonds. Goed om te weten: de kalmste perioden in het restaurant zijn de zomermaanden juli en augustus.
Het restaurant ligt trouwens in een straat met heel veel drukbezette kroegen. Je kan er rustig blijven hangen, de metrohalte Faubourg – Saint-Denis is vlakbij…
Als iemand mij vraagt waar hij of zij echt gezellig kan gaan eten in een oude typische Parijse brasserie, stuur ik hem of haar onmiddellijk naar Julien.
Score :73/100. Meer info : restofiche Julien

‘t Hof Van Cleve op nummer 1

Op 2 juli 2015 werd onze nieuwe culinaire onlinegids gelanceerd via het VTM nieuws. De Top 10 volgens Foodtaster.be werd hierbij bekendgemaakt met ‘t Hof van Cleve op de eerste plaats.

Chef Peter en gastvrouw Lieve Goossens van Hof Van Cleve samen met François Huysmans, initiatiefnemer van www.foodtaster.be.

Interview met François Huysmans – VTM nieuws 2 juli 2015

Interview met François Huysmans, initiatiefnemer van Foodtaster.be voor het VTM nieuws van 2 juli 2015

FoodTaster op VTM nieuws – 2 juli 2015

Concurrent voor Michelin en Gault Millau?

Bekijk het fragment op vtmnieuws.be

Onze partners